“De woensdagmorgen is van Jacq en van mij.”

Op het moment dat ik een begin wil maken met deze, voor mij, eerste nieuwsbrief, ben ik net terug van een wekelijkse wandeling met Jacq door het park van Wassenaar. Als de agenda’s het toelaten, zien we elkaar iedere woensdag rond half elf. Inmiddels is het alweer ruim een jaar geleden dat we voor de eerste keer kennismaakten met elkaar.  

Toeval bestaat niet, roep ik altijd. Want ik ben ervan overtuigd dat de dingen die gebeuren, niet louter op toeval berusten. Zo ook mijn eerste ontmoeting met SMOW.  

Eind 2024 kwam ik bij toeval op de website van de SMOW terecht. Scrollend door de site stuitte ik op iets dat op een advertentie leek. ‘Kookclub voor senioren’ stond er, kort samengevat. Aangezien ik sinds 2022 mijzelf ook het etiket ‘senior’ mag opplakken, meldde ik mij via de e-mail aan. Als huis-tuin-en-keuken kok gaat het me wel redelijk af, maar speciale gerechten – ook al kan volgens de auteur van de meeste kookboeken en recepten een kind de was doen –, daar kan nog wel het nodige worden bijgespijkerd. 

Op de dag dat volgens mij de kookclub van start zou gaan, nog altijd geen reactie. Dus op de bonnefooi naar de Van Heeckerenstraat om mij aan te melden. Maar na bij de nodige kamertjes tevergeefs te hebben aangeklopt met de vraag of iemand iets wist van een ‘Kookclub voor senioren’, besloot ik enigszins teleurgesteld onverrichter zake weer huiswaarts te keren. Mijn eventuele sterrenkokallures konden linea recta de prullenbak in.  

Maar vlak voor de uitgang werd ik nog even aangesproken door een dame die mij op de man af vroeg of ik ondanks mijn niet geslaagde kookzoektocht wellicht wilde nadenken om eventueel vrijwilliger bij de SMOW te worden. Even later zaten we aan haar bureau, gaf ik mijn gegevens door. ‘Het verplicht u tot niets’, werd me nog een keer duidelijk verteld toen we afscheid van elkaar namen. 

Eenmaal weer op de thuisbasis toch nog even de betreffende advertentie over die ‘Kookclub voor senioren’ op de website bezocht en ik zag toen pas dat die van een jaar geleden was. Ik kon de humor er wel van inzien. 

Twee dagen later een telefoontje van de SMOW. Of ik wilde komen praten over mijn mogelijke rol als vrijwilliger. En… jawel… een kookclub voor ouderen en alleenstaanden. Dit keer niet als cursist en vooral niet als chef-kok, maar in eerste instantie om samen met initiator Lisa als gastvrouw/gastheer en organisator op de derde vrijdag in de maand een clubje van ongeveer twaalf deelnemers een paar gezellige en smaakvolle uurtjes te bezorgen.  

De formule is simpel; de deelnemers doen zelf de inkopen, roeren thuis of ter plekke in potten en pannen en schotelen elkaar, zo is het afgelopen jaar gebleken, daarna de heerlijkste voor-, hoofd- en nagerechten voor. Uiteraard is de inwendige mens belangrijk, maar het accent bleek de voorbije maanden meer en meer te liggen op het samenzijn en vooral ook elkaar beter te leren kennen. Zo krijgt iedereen aan tafel de gelegenheid iets over zichzelf te vertellen – wie ben je, wat doe of deed je, waar liggen je interesses, et cetera, et cetera. Een oude formule met een bindende factor, die nog altijd blijkt te werken.  

Terug naar het begin van het verhaal, of beter gezegd, terug naar Jacq. In februari vorig jaar werd ik door Maria benaderd met de vraag of ik ook voor ander vrijwilligerswerk wellicht te porren was; mantelzorgmaatje. Het ging om Jacq. Toentertijd was hij anderhalf jaar eerder getroffen door een herseninfarct, waardoor zowel korte- als langetermijngeheugen een flinke opdoffer had gekregen. En zo gingen Maria en ik op bezoek bij Jacq en zijn echtgenote. Dus eerst een oriënterend gesprek. Voor Jacq en zijn partner om te weten met wie zij van doen hebben, en dat geldt ook voor de andere kant. Want het moet tussen partijen wel klikken. Maar dat bleek al snel het geval.  

Inmiddels zijn we ruim een jaar verder en proberen Jacq en ik elke woensdag iets te ondernemen. Meestal wandelen we door het prachtige park in de omgeving van Gemeentehuis De Paauw, of we gaan naar Renbaan Duindigt. Want Jacq reed vroeger zelf ook paard, dus dat voelde al snel vertrouwd.  

Tussen Jacq en mij is de voorbije periode een bijzondere band ontstaan. We voelen elkaar aan, los van het feit dat we bijna leeftijdsgenoten zijn en dezelfde humor hebben. Dus we lachen wat af onderweg, of gewoon thuis aan de keukentafel onder genot van een kop koffie.  

Voor mij voelt mijn wekelijkse wandeling met Jacq allesbehalve als een verplichting. Zelfs geen vrijwilligerswerk, hoe raar het ook klinkt. De woensdagmorgen is van Jacq en van mij.  

Wat mij betreft gaan we nog een poosje door. 

André